Rusland en 4x4.

Clubreis van 21 augustus t/m 6 september 2005.
Home Volgende pagina

Een reisverslag in dagboekvorm.Onze Landcruiser reisklaar

Zondag 21 augustus 2005.
Landcruiserclub-logo
Het is de eerste dag van onze offroad-reis.
Wij staan op een camping in Docksta, ongeveer in het midden van Zweden, maar dan aan de oostkust.
Op deze camping zullen we de reisgenoten ontmoeten waarmee we ons Rusland-avontuur in gaan.

Wat ging hier aan vooraf?
Binnen de Landcruiser-club worden heel wat activiteiten ontplooid.
Een daarvan is het organiseren van reizen.
Zo was er dit jaar (2005) de gelegenheid om deel te nemen aan een reis naar Mauretanië en/of Rusland.
Met stevig wat ervaring met reizen in de Sahara in Tunesië kwamen wij op de voorlichtingsdag over deze reizen, met de bedoeling om in te schrijven voor Mauretanië.
Toen de middag om was waren we ingeschreven voor Rusland.

Aan onze Landcruiser zullen we nog wel wat moeten veranderen. Zo moet er een snorkel op en lijken rocksliders geen overbodige luxe. Verder een gedegen controle want de ANWB wegenwacht zal daar niet gauw langs komen.
Rijladders moeten mee. Vier stuks, ieder 1,25 mtr lang en pakweg 30 cm breed, gemaakt van zwaar aluminium hoeklijn.
Water zal op zich geen probleem zijn maar een goede filterinstallatie mag niet ontbreken.
Gps is ook een voorwaarde, maar die gebruiken we al jaren in combinatie met het navigatieprogramma Oziexplorer op de laptop en de laatste tijd ook op de PDA, een Mio 168 met ingebouwde GPS-ontvanger, die prima voldoet. Overigens is onze standaard GPS-ontvanger tegenwoordig een Garmin Geko 301. De Summit die we hiervoor hadden voldeed prima, maar met name de opslagcapaciteit voor de afgelegde track was wat aan de krappe kant. Vaak moest ik de track vanuit de Summit ergens in de loop van de dag  downloaden naar de laptop om geen gegevens te verliezen. Met de opslagcapaciteit van de Geko zou ik in sommige gevallen wel drie dagen toe kunnen komen.

Nou is Rusland wel erg groot. Het gaat dan ook maar om een in verhouding heel klein stukje waar we naar toe zullen gaan. Het Kola schiereiland. Helemaal in het noorden, onder Moermansk en tegen Finland aan.
Wegenkaarten van dat gebied met een beetje behoorlijk detail zijn niet te koop, maar ik slaag er in om wat op internet te vinden.
Overigens, voor alle plaatjes hier geldt dat als je ze links klikt, er een betere kwaliteit geladen wordt, met uitzondering van dit plaatje hieronder.
       Routekaart.
Vanuit het Finse Ivalo zullen we richting Moermansk reizen. Ongeveer 80 km voor deze stad, bij Vernetochomskije, buigen we dan af naar het zuiden en trekken naar Monchechorsk, dwars door het terrein. Dat is ongeveer 200 km. Hierbij volgen we de restanten van een track die ooit gebruikt werd voor het ontginnen van de bossen maar nu vrijwel verdwenen is. Wat er aan bruggen was is inmiddels grotendeels vergaan en deels verbrand, waarschijnlijk door brandstichting.
Rivierdoorwadingen zijn dus nodig, maar we zullen ook door  rotsachtig en moerassig gebied trekken. Voor dit eerste deel hebben we vermoedelijk zes tot negen dagen nodig, afhankelijk van de condities.
Van Monchegorsk rijden we over normale wegen naar Kandalaksha, de tweede grote stad.
Hier buigen we af naar het oosten en volgen de kust van de Witte Zee tot Kuzomo.
Aangezien er maar één route is, volgen we die ook weer terug, tot Kandalaksha en dan naar het westen waar we bij Salla Finland weer zullen bereiken. We zijn dan wel twee weken verder in de tijd.
We moeten rekening houden met regen, sneeuw, kou, zon en warmte. Kortom, onbestendig weer met waarschijnlijk elke dag regen. (Gelukkig zal dit anders  uitpakken! )

De reis is uitbesteed aan Impala Adventures van Neil Hopkinson in de U.K.

Omdat wij, Ron en Yvonne, de Rusland-reis zullen maken binnen een langere caravan- vakantie, zullen we de rest van de groep pas ontmoeten in midden-Zweden, waar we de caravan achter laten.
In Nederland hebben we al een ontmoeting gehad met onze Nederlandse reisgenoten,  Netty en Folkert met hun LC-80-serie en Alex die met Bobby, zijn hond, reist. Net als wij heeft hij een 70-serie.
Helaas doen er niet meer leden van de Landcruiser-club mee. Om de reis toch mogelijk te maken is deze samengevoegd met twee Engelse stellen.
Campsite Docksta. TrefpuntZoals het goede Engelsen betaamt rijden zij, net als Neil trouwens, Landrover producten.
Vaughan en Lisa een groene Discovery en Mark met zijn dochter Jade en zoon Adam rijden een witte Defender. Neil, die deze reis wordt bijgestaan door Alec, rijdt in een ca 20 jaar oude Range-rover die behoorlijk gemodificeerd en aangepast is.
En die medereizigers zullen vandaag dus bij elkaar komen op deze, door Neil aangegeven,camping.
Afwachten totdat de meute binnen zal vallen. Dat is het devies voor vandaag. Gelukkig hebben we er mooi weer bij.

We moeten geduld hebben tot ver in de middag. Eerst Netty en Folkert, dan Neil en de twee andere engelse equipes, Vaughn en Lisa,  vader Mark met Jade en Adam.

Als laatste komt Alex binnen. Die heeft zwaar de pest in. Heeft in Nederland speciaal voor deze reis bij een gerenomeerd bedrijf een hydraulische lier laten monteren hetgeen met veel problemen gepaard ging. Dat leek allemaal opgelost totdat hij onderweg merkte dat de hydraulische olie wegliep.
Zo ter plaatse lijkt het niet op te lossen. Mogelijk een luchtlek. Nou ja, morgen onderweg wat spulletjes halen en dan zien we wel verder.
Nu eerst maar eens goed kennis met elkaar maken.


Maandag 22 augustus.
Hele trip vandaag. Dik 600 km langs de kust naar het noorden. De rit verloopt vlotjes.
Maar het is wel een hele zit.
We overnachten op een natuurcamping 'Wild Lapland' ofwel 'Lapin Eämislomat' in het Fins, net boven Haparanda in Finland.
's Avonds in het kamp ontluchten we het hydraulisch systeem van de lier van Alex door de auto met de twee linker wielen in een sloot te rijden.  Ik kreeg vannacht een brainwave over een luchtbel in een bepaald, vreemd geconstrueerd deel van het systeem en dat lijkt de oplossing te zijn. We halen heel wat lucht er uit en draaien een wartel aan.
Mr Vasantila is niet de enige gelukzoeker...

Dinsdag 23 augustus.
We hoeven niet veel te rijden. Een kleine vierhonderd kilometer in de richting van Ivalo, in het noorden. Net ten noorden van Rouvaniemi passeren we de Poolcirckel.
Ons doel is een gouddelverskamp. In het noordelijke deel van Finland blijkt een groot gebied te zijn waar goud gedolven wordt. In de voor-besprekingen van de reis had Neil aangeboden om langs te gaan bij een vriend van hem die daar aktief is.
Het kost wat moeite om het kamp te vinden maar uiteindelijk lukt dat.
We maken kennis met mr. Vasantila en slaan ons kamp voor de nacht op.


Woensdag 24 augustus.
Goud in de panMr. Vasantila heeft ons van alles verteld over de techniek van het delven.
Blijkt niet alles goud wat er blinkt. Hij hoopt aan zijn huidige claim zijn pensioen over te houden. Maar dat is nog zeker vijf jaar hard werken. Tot nu toe heeft hij aan zijn goudzoekers activiteiten alleen het dagelijkse leven en de investeringen overgehouden.
Hij laat ons de techniek van het pannen zien. Dat ziet er bedrieglijk gemakkelijk uit, maar hij vertelde er meteen bij dat zijn eerste pan bijna 8 uren had gekost.
Later mogen wij het ook eens proberen. We zijn wat sneller dan hij bij zijn eerste pan, maar dat is mogelijk ook de reden dat wij niets vinden. Hoewel, bij Adam lijken er een paar stofjes in de pan achter te blijven.
Geen jackpot dus voor ons.
Als compensatie voor de teleurstelling geeft hij ons ieder een buisje met daarin wat goudflinters. Een leuk aandenken.

Pas tegen de middag vertrekken we om via Ivalo naar ons volgende overnachtingsplek te rijden, de Lodge in Lapinleuku. Hier zitten we echt aan het einde van de wegen.
Lappinleuku, helemaal uit boomstammen opgetrokken door Timo zelf Lekker eten... Iedereen laat het zich smaken !
Een prachtig stekje aan het water en in de bossen.
De lodge is helemaal van boomstammen gebouwd en we krijgen met ons tweetjes een kamer waar 8 man in kunnen slapen in twee enorme vier en een halve meter lange bedden. Twee aan twee, voeten tegen elkaar.
Dat de Finnen niet van koude houden blijkt wel. Het is er behoorlijk warm.
Al gauw zijn we op orde. Lekker douchen en dan in een boot het meer op. Met de eigenaar van de lodge, Timo Sarkoja. We varen een rondje van ongeveer een half uur rond een eiland bij prachtig weer.

Om half negen krijgen we een heerlijk maal voorgeschoteld. Paddenstoelen-soep vooraf.
Rendiervlees met aardappelpuree en een soort cranberry saus als hoofdgerecht. Als toetje heerlijk ijs.
Daar drinken we een lekker flesje wijn bij.
Na het eten gaan we nog, na wat aarzeling, naar de 'nachtclub'. Een min of meer rond gebouw, half onder de grond met muren van een meter dik. Binnen brandt een stevig vuur.
De bar is open en Mark nodigt ons uit voor een drankje. Er wordt volop gekletst en voor we het weten is het tijd om naar bed te gaan.
Morgen Rusland!


Donderdag 25 augustus 2005.
De grensovergang Om acht uur een prima ontbijt.
Rond negen uur vertrekken we naar de Russische grens. Dat is maar een uurtje rijden.
Daar stuiten we op een probleem, eigenlijk twee. Het blijkt dat we geen russische autoverzekering (die verplicht is) aan de grens af kunnen sluiten. Dat kon voorheen wel. Dat betekent dat we ergens een ander punt moeten vinden waar dat wél kan. En dat is er ook. Salla. De grensovergang 385 km zuidelijker waar we uiteindelijk Rusland weer uit moeten. Dit houdt in dat Neil met alle gegevens van alle voertuigen naar Salla moet rijden. Daar verzekeringen afsluiten en vervolgens weer terug moet komen. Bijna 800 km. En dat doe je niet zo maar.
Dus zitten we voor vandaag hier vast.
Voor Alex is het een voordeel. Die heeft in Nederland wèl zijn verzekering afgesloten en kan nu op zijn gemak op pad gaan. Het tweede probleem was nl. dat zijn hond hier niet de grens over mag. Daarom moet hij naar Kirkenes in Noorwegen en daar over de Noors-Russische grens waar dat wel mogelijk is. Dat betekent voor hem een goede 450 km omrijden.
Ik heb hem van tevoren al van kaarten voorzien omdat we daar al rekening mee gehouden hebben.
Op die kaarten heb ik waypoints aangegeven en die voeren we nu in zijn GPS in. Aan de hand daarvan moet hij dan weer zijn weg weten te vinden.
Kamp aan de Russische grens
Zo gaan dan een half uurtje later twee auto's op weg. Alex naar het noorden en Neil met Alec naar het zuiden.
Pas rond vier uur 's middags krijgen we via SMS bericht dat Alex in Rusland is en dat Neil de verzekeringen heeft af kunnen sluiten.
Inmiddels hebben wij een kilometer of tien terug in de richting van Ivalo kamp gemaakt bij een parkeerplaats.
Al gauw brandt er een vuur en we brengen de dag door met heerlijk weer en wat rommelen. Ondanks de teleurstelling genieten we er van.

Top Home Volgende pagina