Rusland en 4x4.

Vorige pagina Home Start Rusland Volgende pagina

Vrijdag 26 augustus 2005.
Vandaag dus de grenspassage want Neil was om een uur of tien gisteravond terug, uiteraard met de verzekeringsbewijzen.Tien minuten rijden naar de grens en dan geduld oefenen.
Het barst er van de mannetjes. De een controleert dit en de ander dat. De volgende wéér dit en die daarna wéér dat. Maar voor het zo ver is moet je eerst nog wat formulieren invullen. En die worden ook weer gechecked. En dan de auto. Vier, vijf man om me heen. Alles moet ik open maken. Elke bak bekijken ze.
"Nog vers vlees bij u ?" Weerzien met Alex Zonder er bij na te denken zeg ik nee. Dan komt er een bakje spek te voorschijn. "En dat dan?" " Dat is gerookt. Dus is het niet vers". Dat blijkt goed genoeg te zijn. Gelukkig hebben we het verse vlees, dat we in Ivalo kochten, gisteren in zijn geheel gebraden dus dat levert ook geen probleem op.
Dan kunnen we weg, maar ik moet eerst alle formulieren nog overmaken omdat ze volgens een meneer niet netjes genoeg zijn ingevuld.
Als we in de auto willen stappen worden we nogmaals gecontroleerd. Door een militair. Daarvoor heb ik een loopbriefje gekregen dat ik aan hem moet geven.
Diezelfde grappenmaker heeft al eerder de auto volledig bekeken!
Twintig meter verder moeten we weer stoppen. Ons nummer wordt opgenomen en doorgebeld naar de volgende post. Dan mogen we doorrijden. Ongeveer 10 km verder is er weer een post. Ook daar worden we genoteerd.
Er staat een groep jonge militairen  gein te maken. Of we paddestoelen willen kopen. Nee, laten we dat maar niet doen.
Sigaretten? Hebben we helaas niet, we zijn niet-rokers.
Stomme verbazing bij de mannen !!

We mogen verder. Tweehonderd meter verderop staan de anderen die eerder al door mochten.
Daar is meteen een tankstation. We tanken 80 liter bij een pomp waarvan het tellerwerk het niet doet. Dat kost (omgerekend) ongeveer 48 euro. Niet gek. Later blijkt dit nog aan de dure kant. De bediende probeert ons ook nog te tillen voor 50 Roebel maar Yvonne is bij de tijd en heeft het in de gaten.
Als de groep compleet is rijden we verder. We moeten nu Alex nog ontmoeten die via de noord is gegaan. En dat lukt. Hoewel we erg laat zijn treffen we hem op de afgesproken plek. Hij was net van plan om maar door te rijden. Gelukkig wachtte hij nog even toen hij een engelse stem op de bak hoorde. Nu zijn  we echt helemaal compleet. We passeren nog een controlepost waar weer alles bekeken wordt en bereiken dan de stad Vernetochomskije.
Daar treffen we de contact-persoon van een hotel. Tegen betaling van 400 Euro brengen we daar zogenaamd één nacht door omdat verblijf in een hotel voor buitenlanders verplicht is. Blijkt dat de regels zijn veranderd en dat we nu twee nachten moeten "verblijven". Dat kost nog eens 400 Euro. Daar is niet op gerekend. Neil vraagt ons of we er mee akkoord gaan dat wij de helft voor onze rekening nemen. Daar stemmen we in toe. Voor hem is het ook een tegenvaller.
We kopen meteen nog wat fruit bij een paar vrouwen langs de weg. Dat is niet echt goedkoop. Toeristenprijs?
Net buiten de stad wordt de weg erbarmelijk. Grote gaten. Iedereen slingert van links naar recht en weer terug om de grootste gaten te vermijden. Er is geen spatje asfalt te bekennen. Toch worden we op gegeven moment vrolijk ingehaald door een russische personenauto. Pa en moe met de kleine op schoot.
Als we een kilometer of vijftig gereden hebben, besluit Neil dat het genoeg is voor vandaag.
Even van de weg af, met uitzicht op een meer, slaan we het kamp op.

Zaterdag 27 augustus 2005.
We vertrekken pas laat. Tien uur. Maar omdat de klok hier twee uur voor loopt op Nederland en drie uur op Engeland is dat om 8 uur nederlandse tijd en 7 uur Engelse. Niet echt laat dus.
De weg is en blijft slecht. Dat zal de rest van de reis zo blijven, dus daar hoef ik het niet meer over te hebben.
Uiteindelijk eindigt de 'weg' en rijden we over tracks. Die zijn uiteraard niet beter.
Maar wat er nu komt is een van de redenen dat we hier zijn.
Rivieren......en geen bruggen.
De eerste crossing is er al gauw.

Neil gaat als eerste. Hij is alleen een beetje vlug en zo ziet Vaughan die achter hem rijdt niet precies waar hij de rivier in gaat en dat loopt dus mis. Vaughan neemt een verkeerde route en staat na vijf meter vast op een steen en kan niet meer voor- of achteruit. Vaughan en Lisa hangen vast
Langzaam loopt de auto vol. De motor blijft gelukkig lopen. Na wat gedoe met lierkabels en sleeplinten krijgen we ze los.
Ik ga als tweede, gelukkig zonder probleem, en zo ook de anderen. Als Vaughan en Lisa uitstappen loopt er overal water uit hun auto. Alles is nat. De zittingen, maar ook een hoop spullen van de bagage. De suikerklontjes bv zijn niet meer te herkennen.
Als alles een beetje beredderd is willen we verder. Helaas start de auto van Vaughan en Lisa niet meer. De motor draait wel maar slaat niet aan. We proberen van alles maar conclusie is dat het motor-managementsysteem er mee gekapt is als gevolg van nattigheid .
Na wat zoeken vindt Mark een doosje dat wel eens zoiets zou kunnen zijn. Het is in ieder geval elektronisch en er loopt water uit, maar we kunnen er nauwelijks bij komen.
Na veel prutsen en proberen van Mark, Folkert en mij krijgen we het gedemonteerd.
Als we het openen loopt er nog steeds water uit.
Het blijkt het anti-diefstalalarm te zijn. Ik droog het printboard met hete lucht van een gas-soldeerboutje.
Dat kost een half uurtje. Als we de boel weer in elkaar zetten slaat de motor bij de eerste startpoging meteen weer aan.
Vervolgens sealt Mark het hele boxje met kit om dit soort grappen voor de komende dagen te voorkomen.
Alles bij elkaar heeft het wel bijna anderhalf uur geduurd.
De Kamaz wacht en als eerste gaat Neil
Nu zitten wij zelf vast

De volgende crossing is het mijn beurt. Eerst Neil en dan wij. Na vijf meter heb ik geen tractie meer. De wielen slippen en ik kom niet meer voor- of achteruit.
Gelukkig blijft de auto droog. Aan de andere kant is ondertussen een militaire Kamaz aan komen rijden. Die wilde wachten tot de hele groep over zou zijn, maar als het te lang duurt steken zij toch over. Wij zijn ondertussen achteruit losgetrokken. Dan probeer ik het weer en fluitend rijden we naar de overkant die erg zacht en modderig is.Mark moet wiel wisselen
Achter mij komt Mark. Die rijdt ook bijna zonder moeite naar de overkant. En komt de oever op.
Wij hebben hun camera bij ons en ik zet ze op de video. Dan glijdt de Defender in het spoor van de Kamaz en er volgt een daverende klap, de bagger vliegt om mijn oren. Eén van de banden is geploft. Staat toevallig prachtig op tape.

Onder de blubber zat een PSP (PSP = Perforated Steel Planking, een stalen rijplaat) met scherpe randen . En dat kost Mark een vrijwel nieuwe band. Een scheur van een cm of 15 is echt niet te plakken. 
Door de prut waar de Defender in staat is het een heel karwei om het wiel te wisselen.

Gelukkig verloopt de rest van de dag, ondanks nog een aantal rivierpassages, minder schokkend.
Zo maken we tegen zes uur kamp. Net voorbij een riviertje, waar we onze watervoorraad kunnen aanvullen.
Lekker eten, drankje. Het zonnetje schijnt en later is het gezellig rond het kampvuur met sterke verhalen.

Samen rond het kampvuur

Zondag 28 augustus 2005. UItkijken voor enorme spijkers
Met de moker slaan we zoveel mogelijk plat.Zondag rustdag. Nou vergeet het maar. Ons kamp is bijna 44 km verder richting Monchegorsk.
Hoewel we vandaag geen echt gekke dingen hebben beleefd, was het wel een leuke dag.
Veel bruggetjes of wat er van over is, gepasseerd. Was af en toe wel goed uitkijken geblazen. Ook al omdat er enorme spijkers gebruikt zijn bij de bouw. En als ik enorme spijkers zeg, dan bedoel ik enorme spijkers. Dertig tot wel vijftig cm lang. En nu het hout rot is steken die soms gemeen uit. Maar alles gaat goed. Ook de twee of drie echte doorwadingen die we hebben.
Eén keer moet ik Neil even lostrekken die in een grote en diepe plas de verkeerde route kiest en vast raakt. Ook Mark moet nog een keer een trekje hebben, maar dat was het ook wel. Het pad is af en toe bar slecht. Dan is er ineens weer een goed stuk. Zo wisselt het af. Met het zonnetje er bij is het geen straf. Lunchen doen we in de buurt van een dorpje waar we overigens niemand zien.Iedereen hard aan het werk?
Tegen de avond proberen we tot bij een meertje te komen maar dat lukt niet. We staan nu dus zo maar langs het pad.
Rond etenstijd regent het. Buitjes, maar ook gromt er onweer in de verte. Het zeiltje dat we bij ons hebben en aan de auto vast kunnen maken, bewijst nu zijn dienst. We staan lekker droog.
Als ik de GPS uitlees gaat dat een beetje raar. Gelukkig krijg ik de hele route naar de laptop gedownload voordat hij geheel blokkeert. Ik kan er dan niets meer mee beginnen totdat ik een volledige fabriek-reset geef.
Daarna werkt hij gelukkig weer normaal. Wel zijn alle settings weg, maar dat is nog het minste.Dat maak ik bij het kampvuur wel in orde.Ons zeiltje komt nu goed van pas.

Net als we het kampvuur midden op de track hebben aangemaakt, horen we het geluid van een slechtlopende motor dat naderbij komt. Een paar minuten later duikt er een, langzaam rijdende, oude vrachtauto op uit de bossen die de track volgt.
De chauffeur lijkt niet erg verbaasd. Hij verandert zijn tempo totaal niet, wijkt een beetje uit naar links om het vuur te vermijden en verdwijnt weer, vriendelijk zwaaiend.



Maandag 29 augustus 2005.
Het zonnetje schijnt als we wakker worden maar meteen daarna begin het te regenen.
Ons dekzeil blijkt zijn geld meer dan waard te zijn (4 Euro!).
Pas tegen half tien vertrekken we.

De ondergrond wordt steeds natter Dreigende luchten, maar het blijft droog

 
Het pad is aanvankelijk goed te berijden, maar al gauw verandert dat. Het wordt een mengsel van keien en modder, zeker nu het zo hard geregend heeft. Het is een afwisseling van condities, maar naarmate de dag vordert knapt het weer lekker op. Prachtige luchten, vaak dreigend maar er valt geen spatje regen meer.
Allemaal hadden we regenkleding aan bij vertrek, maar al gauw zie je de één zijn laarzen uittrekken en de ander een regenjas.
Langzamerhand verandert ook het terrein. Het wordt steeds natter maar het blijft prima te berijden. Neil doet zoals gewoonlijk de kop, maar hangt slechts zelden vast. Goed chauffeurtje, maar ook zijn auto presteert prima.
Het is een prachtige terreinrit. Als we de video in Nederland laten zien zal niemand geloven dat je hier met een auto door heen kunt, laat staan met een groep.
Rond een uur of twee 's middags is er even wat consternatie. Neil heeft net laten weten dat we nog maar een paar kilometer te gaan hebben en dat we dan, gezien de goede vorderingen al kamp gaan maken. We moeten nog een klein riviertje door maar dat is het dan.
Dan komt Netty over de 27Mc-bak met het bericht dat Vaughan en Lisa's auto bij, wat een simpele passage leek, een knal gaf.
De steekas van de rechterachteras is gebroken. Een reserve-as is er niet. Die hebben ze niet bij zich. Reserveonderdelen, noem het maar op, ze hebben het bij zich, maar geen steekas.
"It was not on the list!", zegt Vaughan
"Tsja", zegt Vaughan later,"it was not on the list." Hierbij refererend aan de indrukwekkende lijst met reserve-onderdelen waarvan Neil vindt dat je die bij je moet hebben.
De resten van de gebroken as worden verwijderd en zo kan de auto naar de overnachtingsplek worden gesleept.
Natuurlijk zijn Vaughan en Lisa, met name Lisa, erg onder de indruk.
Zoals het er nu voorstaat krijgen we hun auto wel in de bewoonde wereld maar het zal toch invloed hebben op hun reis.
Folkert maakt de boel schoon want bij het verwijderen van de steekas is het asgat niet afgedicht en er is water en vuil in lagers en differentieel gekomen.
Ik steek een handje toe en zo is alles, een uurtje of anderhalf  later, weer in orde en kan er morgen met een gerust hart gesleept worden.
Mark sleutelt ondertussen ook aan zijn Defender. De diff-beschermers van de voor- en achteras zijn beschadigd.
Ik kan hem een passende bout aanleveren ter vervanging van een die beschadigd is en zo kunnen we later weer lekker om het kampvuur.
De wind is aangewakkerd, het is koud geworden.

Vorige pagina Top Home Volgende pagina